çeviri: grandaevus
Bu benim çok meşhur bir fotoğrafım.
(Amerika - Küba) Ekim Füze Krizi sırasında Hotel Riviera'nın dışında çekildi.
Tüm Malecon(Havana'daki meşhur sahil yolu) boydan boya anti uçaksavarlar ve toplarla doluydu.
Bir Amerikan saldırısı bekliyorduk.
Bunu ise 1959 senesinde, Washington'da iken çekdim.
Fidel, Abraham Lincoln heykelinin önüne bir çelenk koydu.
Bu mitolojideki 'David ve Goliath' olarak adlandırıldı.
Küçük adam ve dev
Bunlar Che Guevara ve Fidel golf oynarlarken.
Kim kazandı?
Fidel
Che kazanmasına göz yumdu.
Ah, Buena Vista Social Club! (Buena Vista Cemiyet Klubü)
Compay Segundo! Merhaba!
Buradaki insanlara sormalıyız.
Buradaki yaşlı ahaliye Buena Vista Cemiyet Klubü'nün nerede olduğunu soralım.
O bilecektir.
- Cemiyet Klübü'nü arıyoruz -Buena Vista'mı?
Oh, uzun süredir yıkıntı halinde
Buena Vista...bir bakalım. Şu yolu takip edin...
- Klüb, 48 numarada idi. - Evet, fakat artık orada değil.
Tamam, o halde bize eskiden bulunduğu yeri söyle.
Bakın, şu yolu takip edip çıkın, onu bulacaksınız
- Eskiden orada dans eder miydin? - Elbette ederdim.
Ben oranın yakınında doğdum. Şimdi orası özel bir mülk.
Çift pistli anayoldan gidin
Klüb işte şuradaki ev, kapısının üzerine bir şekil boyanmış olan
1944 den beri yıkıntı halinde. Biz o zamanlardan beri burada oturuyoruz.
Hatırlarım, eskiden Buena Vista'da ziyafetler partiler verilirdi.
En revaçta olduğu o eski günlerde, Küba'daki en iyi orkestralar orada çalarlardı.
Çok fazla içki içmek zorunda kaldığımda ne yerim biliyormusun? Tavuk çorbası.
Bir parça tavuk boynu al ve yağda iyice kızart.
Çiğ et görüntüsü kaybolduğunda, içine bir parça doğranmış sarımsak at
Barın bir kısmını hala görebilirsiniz.
Bu değimi ye bir daha akşamdan kalmanın mahmurluğunu ve başağrısını çekme.
Ben bu şekilde formumu koruyorum. Olabilecek en iyi şey işte orada.
"Nisan 11 - 12 , 1998"
"Gidiyorum Alto Cedro'dan, Marcane'ye doğru"
"Cueto'ya bir uğrayıp, daha sonra gidiyorum Mayari'ye doğru"
"Havana, Mart 1998"
"Sana duyduğum şey,aşk bunu yadsıyamamam"
"Ağzım sulanıyor. Kendime yardım edemem"
"Juanita ve Chan Chan, beraber çalıp (söylüyorlar) sahilde"
"Nasılda kıçı sallanıyor. (ve) Chan Chan nasılda canlanıyor"
"Kuru şeker kamışı yapraklarını kaldırın yoldan"
"çünkü (artık) oturmak isterim ben"
"Oradaki ağaç gövdesinin üstünde. Yoksa belki yapamayacağım ben"
"Oğlum Joachim ve ben, mart 1998 'de Havana'ya geri döndük"
"İki yıl kadar önce Buena Vista Social Club'ı kaydetmek için burada bulunmuşduk"
35 seneden beri kayıt yapıyorum, ve size şunu söyleyebilirim ki neyin halkın hoşuna gideceğini asla bilemezsiniz"
Bu işler şöyle yürür; onların beğendiğini ben de beğenirim.
Bu kayıdın en büyük özelliği Ibrahim Ferrer'i tekrar su üstüne çıkarmak olmuşdur.
Sokaktan çıkıp geldi, tıpkı Küba'nın Nat King Cole'u gibi
Hayatınızda belki bir kez böyle bir şeye rastlayabilirsiniz
Onunla bir solo kayıt yapmayı... denemek istedik... onun (tekrar) duyulması için
"Bir uyku bahçemde"
"Glayöl ve güller arasında"
"ve beyaz zambaklar (arasında)"
"Ruhum üzgün ve sıkıntılı"
"Çiçeklerden keskin acımı gizlemeyi dilerim"
"Çiçeklerin (asla) bilmemesini isterim..."
"hayatın bana çektirdiği azabı"
"eğer bilirlerse neden ıstırap çektiğimi..."
...acılarım için, ağlayacak onlar da (benim gibi)"
"Sessizlik, çünkü uykudalar onlar (şimdi)"
"Glayöl ve güller"
"asla istemem onların bilmesini çektiğim acıları"
"çünkü eğer görürlerse ağladığımı, (biliyorum ki) ölücekler"
Omara Portuondo!
Ben, lbrahim Ferrer Planas...
...küçük bir kasabada doğdum,
Santiago de Cuba'da
San Luis
Aurelia Ferrer'in oğluyum
kayıtlara onun (evlatlık değil) doğuştan oğlu olarak geçtim
Bunu söylüyorum çünkü...
...hepinizin hakkımdaki herşeyi bilmenizi istiyorum...
...kim ve ne olduğumu
12 yaşında iken...
annemi kaybettim
babamı daha önce kaybetmişdim.
Bir yetimdim.
Annemin tek çocuğu bendim.
Ve böylece kendi kendime bakmak zorunda kaldım
Okuldaydım ve arkadaşlarım da vardı
Öğrenimimi yarıda bırakmak zorunda kaldım
O zamanlar hayat şimdiki gibi değildi
Çok daha zordu.
Kendinizi korumak zorundaydınız.
Yardım ister misin?
Ruben ve ben kafaya fazla takmadık.
Ruben doğaçlamayı sever, ben de severim. Herşeyi oluruna bırakmayı
Böylece, şarkı söylemeye başladım. Compadre'yi söyledim. Şu melodiyi yakala
"İki Gardenya senin için"
"Onlarla sana tüm içtenliğimle söylemek isterim ki seni seviyorum, sana tapıyorum"
"Tüm benliğinle kabul et onları. Onlar senin ve benim kalbim olacaklar"
Ry Cooder'da bunu duydu...
Geldiğinde, sadece bu parçayı söyledim. Biraz gevşemek için
ve o da kaydetti.
"İki Gardenya senin için"
"Onlarla sana tüm içtenliğimle söylemek isterim ki...
...seni seviyorum. sana tapıyorum"
"Tüm benliğinle kabul et onları. Onlar senin ve benim kalbim olacaklar"
"İki Gardenya senin için"
"bir öpücüğün tüm sıcaklığıyla"
"öpücekler ki sen (aynısını) asla bulamayacaksın, başkasının kollarında"
"Yaşayacaklar senin yanıbaşında, ve konuşucaklar senle tıpkı benim gibi"
"ve inanacaksın sen, onların şu söylediklerine: "Seni seviyorum"
"fakat bir akşamleyin, aşkımın gardenyalarının ölmeleri gerekecek"
"çünkü keşfedecekler...
...başka birinin aşkı için bana ihanet ettiğini"
Benim ismim Omara Portuondo
Burada Havana'da doğdum Cayo Hueso diye bilinen bölgede...
Babam meşhur bir baseball oyuncusuydu.
Ülkesi dışında oynayan ilk Kübalı lardan biriydi.
Onlar Küba baseball unu Amerika'ya götürdüler.
Annemle babamın yemekten sonra rahatlayıp bir kaç şarkı söylemek gibi bir alışkanlığı vardı.
İki kişilik parçaları söylerlerdi.
işte benim Küba müziğine olan aşkım böyle başladı.
Küçük bir kızken La Bayamesa'yı söylemeye başladım.
Babam parçayı söylerken, bende back vokal olarak geride söyledim.
Burada kaydettiğim şarkı, Viente Anos...
...Grammy ödülünü kazandı.
(Böyle bir şey olacağını), çocukluktan beri biliyordum.
"Eğer seni sevsem ne farkeder ki, artık sen beni sevmedikten sonra?"
"Geçmişte kalan bir aşk hatırlanmamalıdır daha fazla"
"ben senin hayatının aşkıydım..., bir zamanlar, çok uzun zaman önce"
"Fakat şimdi, ben geçmişin bir parçasıyım, ve ben buna (asla) razı olamam"...
"eğer istediğimiz herşeyi elde etmek bizim elimizde olsaydı..."
"...sen yine beni eskisi kadar sevmiş olurdun..."
...tıpkı yirmi yıl önceki gibi"
"üzüntüyle izliyoruz, aşkımızın gözden kayboluşunu"
"Ruhumuzun bir parçası öylesine zalimce koparılıp atıldı ki"
"Burada sahilde, Nasıl eğlendiriyor Maria kendini"
"Burada sahilde, Maria, nasıl tahrik ediyorsun beni"
1907 yılında doğdum.
Kıyıda,denizin yakınında. Siboney'de
Orada babamla birlikte yaşadım.
O bir tren operatörüydü, magnezyum madenlerinde.
9 yaşıma kadar Siboney'de yaşadım.
ki bu benim büyükannemin öldüğü seneydi.
Sonra kardeşlerimle birlikte Santiago de Cuba'ya taşındık.
Büyükannem ölene kadar Siboney'den ayrılmama müsaade edilmemişdi.
Şu şekilde ifade etmişdi:
"Ben ölene kadar, torunum..." ki bu benim "... yanımdan ayrılamaz"
Sürekli onun purolarını sarardım.
Sadece beş yaşındaydım
Derdi ki "Bana bir puro sar"
Ve bende yapdım, 5 yaşından itibaren.
Ben sardım, büyükannemde içdi.
O halde, benim 85 yıldır puro içtiğimi söyleyebilirsiniz.
Çok çalışmam gerekecek. Ry Cooder burada (bizlerle).
"Bir ağacın gövdesine, bir genç kız..."
...neşeyle kazıdı ismini"
"ve bu ağacın (öylesine), içine dokundu ki...
...izin verdi bir çiçeğin kız için düşmesine"
"Ben ağacım, öylesine üzgün, ve duygulanmış"
"Sensin o kız, öylesine çok beni yaralayan"
"Ben daima senin aziz adına değer vereceğim"
Fakat söyle bana, ne oldu benim zavallı çiçeğime?"
Bunu genç bir delikanlıyken öğrendim.
Müzik öylesine güzel ki.
Benim ismim Eliades Ochoa Bustamante.
Santiago de Cuba'da doğdum, 22 Haziran, 1946' da.
Annem, Jacoba Bustamante, üçlü gitar çalardı.
ve bu yüzden babam ölecek gibi olurdu.
Biz müzisyen bir ailediydik.
Tabii ki ben bir taşra çocuğu olarak doğdum.
Gözümü açtığım ilk andan itibaren, müzik duydum.
Kanımda müzik vardı.
Yatağa gittiğimde müzik duydum, ve uyandığımda müzik duydum.
1958 deyken, bir gitardan daha büyük değildim.
Çocuk halimle tüm Santiago çevresinde çalmaya başladım.
Kırmızı ışıkta araçlar durduğunda...
Ben çalar ve sonra şapkamı uzatıp: "Küba müzisyenlerine yardım" derdim.
Ben bu şekilde para kazandım.
Kazandığım tüm parayı eve götürürdüm, annem ve babama yardım için.
"Evimin yakınında ki yol boyunca...
...neşeli bir (atlı)yük arabası şoförü geçerdi"
"Şarkıları kalpten gelirdi"
"Neşeli bir taşralı gibi şarkı söylerdi"
"Tren yolu geçitine gidiyorum, yükümü boşaltmaya"
"Ve böylece biter bel bükücü külfetle dolu bir başka gün daha"
"Soluksuz çalışıyorum ki böylece evlenebileyim"
"Ve eğer bunu başarabiirsem ben şanslı bir taşra deikanlısı olacağım"
Şapka uzatarak geçen günlerim sona erdi.
O günleri hiç unutmayacağım, ama artık geçmişte kaldı.
"Ben taşralı bir delikanlı ve bir yük arabası sürücüsüyüm, ve taşrada iyi yaşıyorum"
"Taşra cennetin bahçesi, dünyadaki en hoş yerdir"
"Haydi , sürelim atlarımızı dağlara doğru"
Merhaba, nasılsın?
Uzun zamandır bekliyoruz. Geç kaldın.
Belki de polisin senin peşinde olduğunu düşündük.
Evinizdeymişsiniz gibi davranın.
Bir zamanlar, Santiago de Cuba'da iken, büyükbabam...
...Fransız klübünün başkanıydı.
Adı 'EI Cocuye' idi.
Bir keresinde, Afrikalı delegelerden oluşmuş bir grup onu ziyaret etmeye oraya gitdi.
Kadınlardan birisi annemle arkadaş oldu.
Ve ayrıldığı zaman, bu değneği anneme verdi.
Annemin bunun içinde Lazarus'un olduğuna dair sabit bir inancı vardı. (Lazarus: İncil'de adı geçen yoksul kişi,dilenci)
Bende de aynı sabit inanç var. Ben de kendi Lazarus'uma inanıyorum.
Biz ona "Yoksul Dilenci" diyoruz
O çok güçlü.
O yol gösteren ve yoksullara yardım eden bir kişi.
Diğer Lazarus'da aynı.
Fakat benim yanıma aldığım bu. Dilenip avuç açan.
Ona çiçekler takdim ettim.
Bazen bir mum yakarım.
Ona bal veririm.
Görüyorsun ya? Bu hakiki arı balı.
Ona parfüm veriyorum.
Bir sürü parfüm.
Her seferinde, dışarı çıkarken, ona ve
kendime (parfüm) sıkarım..
Onun bir içişlik Romu
Ben severim, bu yüzden onunda sevmesi gerektiğini düşündüm
Karım ona bazen içi boş(tatlı) yapar. (Bilmem) ne olduğunu bilir misin?
Onları buraya koyarız.
Onları ona sunarız.
Tüm bu şeylere o bu şekilde sahip oluyor.
Biz, Kübalılar müteşekkir olabiliriz, Bilmiyorum, orada yukarıdaki Adama...
...şu anda ilerlediğmiz yolda (hala) ilerlediğmiz için
Eğer mal ve servete önem vermiş olsaydık, uzun süre önce yokolup gitmişdik.
Fakat biz Kübalılar çok şanslıyız.
Biz küçük bir ülkeyiz.
Fakat çok güçlüyüzdür.
Nasıl karşı konulacağını öğrendik.
...iyiye ve kötüye
"Cienfuegos Guaguanco'suna sahip oldu."
"Bugün çok duygulanmış bir haldeyim."
"Kendi yurduma şarkı söyleyeceğim."
"o meşhur yöreye"
...Güneyin İncisi olarak bilinen yere"
Bu en son olandı.
Bu Juan de Marcos'ın istemiş olduğuydu.
Benim ismim Ruben Gonzalez Fontanells.
1919 senesinde Santa Clara'da doğdum.
Dokuz yaşlarındayken, piyano çalmaya başladım.
Ailem bir piyano almıştı.
Güzel bir şeydi, bir John Stowers
Aynı zamanda kendi kendine çalan mekanik bir piyanoydu da. Çok güzel bir ses veriyordu.
O enstrümanı gördüğüm anda, çılgına döndüm.
Onu gerçekten çok beğendim.
Böylece, sürekli pratik yapmaya başladım.
Annem yeteneğim olduğunu ve ileride büyük bir piyanist olabileceğimi gördüğünde...
...bana beraber çalışabilmem için Cienfuegos'da bir öğretmen ayarladı.
Sekizinci sınıfa kadar onunla birlikte çalıştım.
Bana (sürekli) "Ruben, sen iyi bir piyanist olacaksın" derdi.
"Ellerinde büyük bir yetenek var"
Fazla önem vermemişdim, bu yüzden irtibatı kaybettim.
Fakat açlıktan ölmeyecektim.
Ayakkabı boyadım, sokakları süpürdüm, piyango bileti sattım.
Bakmam gereken bir ailem vardı.
Bunları söylediğim için utanmıyorum.
Santa Clara'dan Havana'ya taşındık.
Ama başkentte olmak bana sanki emniyetsizmişim gibi hissettirdi.
Kendi kendime dedim ki "Havana'da bir sürü piyanist var"
Bu yüzden, bende başka şeyler üstünde çalışmaya başladım.
Başka enstrümanları çalmaya...
Fakat herşey bir anda öyle değişti ki: komşularımdan biri...
...Arsenio olarak tanınmış bir adamdı
Büyük bir orkestrası vardı.
Ve beni çalarken duymuşdu.
Fakat Arsenio kördü.
Doğuştan değil.
Bir kaza olmuş ve görme duyusunu kaybetmişdi.
Herneyse, bir gün bana dedi ki:
Ruben, orkestrama katılmak ister misin?
Ben de evet, tabii ki isterim dedim
Orkestradan ayrılmış olan bir piyanisti vardı.
Avrupa'ya gitmişdi.
Arsenio'nun orkestrasında yaklaşık 4 yıl kadar çaldım.
Bir kaç kavgam da oldu.
İnsanlar sürekli Arsenio kavga çıkarmayı sever derlerdi.
Gerçekten çok çok sinirlenirdi, insanlar arkasından konuştuğu zaman.
Orada durup bekler, dinlerdi.
Sonra bir anda sesin geldiği yöne doğru atılırdı.
Fakat elbette, o kördü.
böylece hepsi dört bir yana kaçışırdı.
Ve her kim şöyle bir dese "Sessiz olun, beni yakalamasına izin vermeyin"
zavallı Arsenio bir anda sendeler, düşecek gibi olur
ve buna gerçekten çok kızardı.
Çünkü insanlar ona karşı terbiyesizce davranıyorlardı.
O büyük şişman bir adamdı, herhangi birinden çok daha uzun biriydi.
Beni sürekli güldürürdü.
Söz veriyorum, bir daha (puro) içmeyeceğim.
Pekala, sadece birazcık.
Ve bir daha içkide içmeyeceğim. Artık o kadar değil...
eskiden çok içtiğim kadar.
Burada iyi bir bodyguard ım var. Bana izin vermez.
Bu Arsenio Rodriguez. Bu onun en iyi resmi.
Mayıs 24, 1946.
Orkestrası Meksika'da epey bir dolaşmışdı, ve Venezuella'da.
Çoğu öldü.
Bu hala hayatta. Yaklaşık 100 yaşında.
İsmi Pascualito. Timbal(dümbelek, bir tür vurmalı çalgı) çalar.
O İspanya'da öldü.
"Como Fué" yi kimin yazdığını soruyorum.
Bunu yazan kişi "Ernesto Duarte" mi?, (hani daha sonra) İspanya'da ölen.
Tek sorman gereken bunu kim yazdı ve hala yaşıyor mu?
Belki, (çoktan) ölmüşsünüzdür, ya da ölüme yaklaşmışsınızdır.
Çoğu öldü, fakat bir çoğu da hala hayatta.
Herzaman bu insanları bulmaya çalışdık.
Hemen sokağın aşağısanda olabilirler, belki hemen yanıbaşımızdalar ya da değilller, belki hemen köşedeler, asla bilemezsiniz.
Bu yüzden 1998 den beri, elimizden gelen en iyisini yapmaya çalışdık.
Bu sayede Ibrahim'e sahibiz, ve 1998 bizim için çok şanslı bir sene oldu.
Çok şanslı, çok çok şanslı.
İstemediğim bir şey varsa, o da ölmek. Henüz değil...
Orada yukarıda bulunan Adam, ve burada karım...
...buralarda olup kendimi eğlendirdiğimden emin oluyorlar..
Bilirsin, bazı insanların geriye fazla vakitleri kalmamışdır.
Damarlarımda kan aktığı sürece...
...kadınları sevmeye devam edeceğim
Kadınlar, çiçekler ve romantizm hayattaki en güzel şeylerdir.
Bir gecelik romantizm... bunun bedeli yok
Onu unutmadım, ve ben 90 yaşındayım.
Beş çocuğum var
Salvador ve Basilio ile tanıştınız. Salvador en genç olan.
Beş çocuğum var. Ama şimdi altıncısı üzerinde çalışıyorum.
Bir tane daha istiyorum.
Bir başka gün görüşmek üzere.
Bir gün, keder ve hüzünden uzak bir günde...
...kapım çalındı
O, Juan de Marcos'du.
O sırada ayakkabılarımı boyuyordum. Bana dedi ki "Ne yapıyorsun?"
Ben de "Sadece ayakkabılarımı boyuyorum" dedim.
O da bana "Seni arıyordum. Benimle gel" dedi.
Bende ona artık dah fazla şarkı söylemek istemediğimi söyledim.
Fakat o bana "Hayır olmaz, adamım, sana ihtiyacım var" dedi. Ben de ona ne zaman diye sordum.
Yarın mı? dedim. Ve o da bana "Hayır, hemen şimdi" dedi.
-"Tamam, bari izin verde bir duş alayım." -Hayır,hayır, hemen şimdi dedi
Sadece yüzümü yıkamak ve...
...ve ayakkabı boyasını elimden temizlemek için vakit bulabildim.
Böylece biz buraya geldik, Egrem'e.
Ve burada, Egrem Stüdyolarında, Eliades Ochoa'yı buldum.
Compay Segundo ile birlikteydi. Ve Ruben piyano çalıyordu.
Ruben beni gördüğünde, çalmaya başladı...
Bu benim Küba'da meşhur ettiğim bir parça.
İsmi "Candela", beste Faustino Oramas 'EI Guayabero'
"İşte orada dans eden bir fare gidiyor, neşe içinde vakit geçiriyor"
"Fare neşeli kılmak için günü mırıldanırken bir melodi,..."
"Uzaktan da bir kedi gelir. "Öylesine kibar ve rahat"
"İyi akşamlar, arkadaş der bizim davulcuya"
Her neyse, yeniden şarkı söylemeye başladım.
Ry, sen stüdyo kayıt odasındaydın, dinlenilmesi gereken bir parça olduğunu biliyorsun.
Beni duydu...
...ve parçayı kaydetmeye karar verdi.
Ben de Tamam dedim. Ve kaydettik.
İşte herşey bu şekilde başladı.
"Yangın! Yangın! Ben yanıp kül oluyorum!"
"Faustino Oramas ve arkadaşları, yangını çığrından çıkardılar!"
"Sadece 7 sıfır çevir ve itfayeciler yetişsinler"
Benim ismim Orlando Lopez 'Cachaito'
Size nasıl müzisyen olduğumu anlatmak isterim.
Çalmaya dokuz yaşındayken başladım.
11 yaşındayken , halamın orkestrasına katıldım.
Büyük büyük babamdan başlamak üzere, ailede hepimiz bass çalarız.
(Aslında) ben keman çalacakdım.
Fakat büyükbabam bana bass çalmam gerektiğini söyledi. Nasıl olduğunu bilirsiniz.
Bass tan birazcık korkardım.
Fakat sonunda ona alışdım.
Benim çalma stilim...
Konsantre olmam gerek. Bu enstrümanı seviyorum.
Klasik müzik okudum, her üslupta.
Bilmiyorum, bana göre müzik bir tür oyun gibi.
Bir çok kez bir çok orkestrayla birlikte defalarca çaldım.
Ve Ruben'le tanışmam bu şekilde oldu.
Bir çok piyanistle beraber çalmışdım, ve (çalmadığım) bir tek o kalmışdı.
Şimdi ortaya çıktı ki biz müthiş bir ikiliymişiz.
Benim en büyük avantajım iyi bir kulağa sahip olmam
Ayrıca çok iyi bir seziş gücüm vadır.
Bu yüzden o bir notayı çalmadan evvel, o çoktan benim kafamda bir yer edinir.
Benim ismim Amadito Valdes. Ben bir vurmalı çalgı ustasıyım.
Benim ilham kaynağım olduğu için babamın ismini kullanıyorum.
Ben (hep) onun ayak izlerini takip ettim.
Vurmalı çalgılar dünyası içinde, timbal(dümbelek) son derece kısıtlı bir enstrümandır
onu çalan her kimse bunun kesinlikle bilincinde olmalı ve...
...ve kendi hayalgücünü kullanmalıdır
Çünkü bu oldukça kısıtlı bir enstrümandır...
...fiziksel şekline bakarak, diyebilirsiniz ki
bu önemsiz,mütevazı bir enstrüman
fakat bu enstrüman harikulade bir renk katar...
...popüler dans müziğine.
Benim ismim Manuel Mirabal Vazquez daha iyi bilinen ismimle 'EI Guajiro'
Çalmaya 18 yaşında başladım.
Bu şekilde, 47 senedir trompet çalıyorum.
Tüm bu üstadlarla beraber çalmak harika bir şeydi.
Eğer bu Buena Vista için olmasaydı, hepsi unutulmuş olacaklardı.
Hiç kimse lbrahim, Ruben, Compay Segundo'yu hatırlamayacakdı.
Compay'i, 90 yaşındayken, üçlü gitarı bu kadar güzel çalarken görebilmek.
Ve Ruben'i piyano çalarken görmek.
Sanırım bu kayıtların başarısındaki anahtar bu.
Benim ismim Barbaro Alberto Torres Delgado
Müsikal jargonda(özel dilde) herkes beni 'Barbarito Torres' olarak bilir.
10 yaşımdan beri Küba Folk müziği çalıyorum.
Lut çalıyorum, ki Arab kökenli bir enstrümandır.
Mağribiler onu üzerinde değişiklik yapıldığı yer olan İspnaya'ya götürdüler.
Orada daha uzun saplı bir lut yaptılar.
Ortaçağ halk ozanları onu Küba'yla tanıştırdılar...
...ki Küba'da bir kez daha değişikliğe uğradı.
Bu benim çaldığım gelinen son noktadaki Küba Lütu.
"Tula'nın yatakodası alevler içinde"
"Mumları söndürmeden uykuya yatmış"
"İtfaiyecilere haber verin"
"Bir sürü hortum getirsinler"
"deyin ki onlara,Tula'nın yatakodası alevler içinde"
"Barbarito eğlencede,cümbüşte!"
"O çılgının biri"
"Tutuklayın onu"
Benim ismim Pio Leyva
'EI Montunero de Cuba'
Benim ismim Manuel Licea, 'Puntillita'
Domino! Benim bir fenomen olduğumu göremiyor musun?
Beni yenemezsin, Puntillita
Domino oyununda, ben bir numarayım.
Sen en iyi şarkıcı olabilirsin. Fakat konu Domino olunca, en iyisi benim.
- Onlara katılalalım mı? - Onlar bizi arayana kadar bekle.
Hey, stüdyoya gelin!
Şu arkadaşı dominodo eziyordum ama, stüdyoya gitmem lazım.
- Tamam, üç-iki galipsin - Sonra devam ederiz
Bir bakalım kayıt nasıl gidiyor.
- Görüyorsun ya? Benimle oynayamazsın - Bana bir şans ver adamım
Bu fırsata sahip olduğum için çok mutluyum.
...bu projede ve koordinasyonda yer aldığım için
Bu proje Küba müziğinin bütün büyük isimlerini biraraya getirdi...
...ki hemem hemen, hepsi burada unutulmuş durumdaydı
Ruben Gonzalez gibi insanlar...
...Tüm zamanların en iyi üç Piyanistinden biri
Ibrahim Ferrer, gelmiş geçmiş en büyük Kübalı Şarkıcılardan biri...
...ne yazık ki on yıldan fazla bir süredir unutulmuş durumdaydı.
Ve Puntillita, Pio Leyva gibi insanlar...
...Compay Segundo, Eladies Ochoa
Bu albüm muazzam bir etki yapacak...
...Küba müziği üstünde.
Kayıt, lütfen.
"Yaşlı Don Ram'ın çiftliğinde bir parti mi var?"
"Domuz kızartması hazır. Yerel halk yoldalar"
"Don Ram'ın doğumgünü için evi dağıtıyorlar"
"Comay dansçıları geliyor. Tıkalı tüm yollar"
"Bongo,Üçlüler ve Guiro hepsi başladılar çalmaya"
Perkisyon(vurmalı çalgı) için yaptığım şey... Küba bunun yaratıcısı...
Burada saf müzikal enerjiden başka bir şey yok
bu derinden "goomp-goomp" sesini çıkartan "Udu Davulu"
Geçen akşam Ry ve "Social Club" ile birlikte onu prova ettik.
Bu yüzden, Beni (her) gördüklerinde "Goomp-goomp!" adam geldi deyip güldüler.
Ben komik sesler çıkaran adam oldum.
Belli olan herhangi bir şey yokdu, çünkü çok fazla Perkisyon olursa, bunun müziği ve tonları bloke edeceği düşünülürdü.
Bu Ryan'in kafasındaki fikre bir şeyler daha ekledi: yeni farklı bir yön,alışılmadık bir orkestra ne 60 larda ne de başka bir zamanda bir örneği olan...
Puntillita bana bir şeyler öğretmek istedi. Sanki (Burada) herkes perkisyonistmiş gibi. Ve en iyi perkisyonistlerde perkisyonist olmadığını söyleyenler.
Ki Onlar, az bulunan ışığa (yeteneğe) sahip olan kişiler , bunu tarif etmesi çok güç.
Burada, bu insanların yanında kazandığınız bilgi ve tecrübeyi başka hiç bir yerde kazanamazdınız. Bunun eşi benzeri yok. Etkisi son derece ani,sessiz ve aynı zamanda çok güçlü .
"Öpücüklerin yağmurdan boşanırcasına yağıyor aşkın şidetli fırtınası içine...
"Kontrol edilemez arzularla birlikte aşkta birleşti yaşamlarımız"
"Ama tüm bunlara rağmen"
"Yıkıldım senin ölümünle"
"Tüm hayallerim sona erdi"
"Ve tekrar dirilmeyecekler taki o gün gelene kadar"
"O gün..
"...son buluşmamız olacak bizim"...
"...aşkta"
Bu güzel olay nasıl mı başladı?
Londra'daki World Circuit Plakçıklıktan arkadaşım Nick Gold beni aradı.
Bana Küba'da kendisine katılıp katılamayacağı mı ve bir Küba müziği kaydı...
yapıp yapamayacağımızı sordu, Bazı Kübalı ve Batı Afrikalı müzisyenlerle birlikte.
Kulağa daha önce hiç denenmemiş harika bir fikir gibi geliyordu, ben de evet dedim.
Karım ve Ben, 70 lerde Havana'da bir arkadaşımızdan aldığımız kasetteki "Son" müziği araştırmış, etrafı didik didik etmişdik.
Sade, içten ve harikulade güzel şarkılardı. Daha önce hiç böyle bir şey duymamışdım.
Bunun üzerine bir tekneye atlayıp, her tarafı didik didik taradık , her tarafı aradık eskilerden bir kaç kişiyi bulabildik
Fakat o zamanlar bu konuda ne yapacağımı nasıl hareket edeceğimi bilmiyordum bu yüzden de eve geri döndüm.
ve bu konuyu daha fazla kafama takmamaya çalıştım.
Bu kez Nick'le buluşmak üzere Havana Havalimanına vardığımızda Nick bizi karşıladı ve:
"Afrikalılar gelemeyecekler. Paris'te takılı kalmışlar. Bu yüzden (ne gerekiyorsa) bunu burada biz yapacağız"
Bizde her kimi bulabilirsek, bulduğumuz kişilerle yolumuza devam etmeye karar verdik. Ve, etrafı araştırmaya sormaya başladık...
Juan de Marco bize yardım etdi, ve kısa bir süre içinde bir oda dolusu müzisyenimiz oldu ki içlerinde
Compay Segundo, Elíades Ochoa, Ibrahim Ferrer, Amadito Valdez, Pío Leyva, Puntillita, Rubén, Cachao ve "Lud" virtiözü Barbarito Torres...
Sonra, Havanaya ilk geldiğimde dinlediğim kasetteki güzel parçalardaki "Lud" çalıcısının o olduğu anlaşıldı.
Bunlar benim yıllardır dinlediğim müzisyenlerdi, fakat ben onların hala yaşayıp yaşamadıklarından habersizdim.
Rubén Gonzalez on senedir piyano çalmıyordu. Birisi bize bunun nedenin "arthrit"(eklem iltihabı) hastalığından olduğunu söyledi...,
fakat bu elbette doğru değildi.
Bu sizde mutlaka olması gereken şans ve iyi talihe güzel bir örnek.
Bu insanların bir çoğunun hala hayatta olduğunu ve unutulmuş oldukları halde iyi durumda olduklarını görebilmek...
Olağanüstü bir deneyimdi. (açıkça diyebilirim ki) ben, tüm yaşamım boyunca böyle bir şeyi gerçekleştirebilmek için kendimi hazırladım ve...
Ve Joaquim'e dediğim gibi bu öyle bir deneyimdir ki böyle bir şey hayatınızda ancak bir kez olur.
Los Angeles'a geri döndükten sonra grubu tekrar bir araya toplayıp
konser vermelerini sağlamanın ne kadar iyi olacağını düşündüm.
Fakat o sıralarda kaset çok popüler olmuşdu, ve insanlarda gerçekten çok yoğunlardı.
Tek bir araya gelebildiğimiz yer Nisan'da 2 gece konser verebildiğimiz Amsterdam'daki Curry tiyatrosu oldu.
Fakat hepimiz biliyorduk ki asıl gitmemiz gereken yer "Carnegie Hall" du.
Kübalılar bana sürekli soruyorladı: "Ne zaman New York'a gidiyoruz" "Ne zaman "Carnegie Hall" a gidiyoruz"
Doğrusunu söylemek gerekirse, bunun olabileceğini hiç düşünmedim.
Fakat bir sürü insan çok çalışdı. Gerçekten ellerinden gelenin en iyisini yaptılar.
Ve 1 Temmuz'da işte oradaydık.
Muhteşem bir geceydi. Onlar sevdi, ben sevdim, herkes tam anlamıyla çılgına döndü.
fakat bu "Buena Vista Social Club" ın son gösterisi olacakdı.
Carnegie Konser Salonu, New York Temmuz 1, 1998
"Ne zaman sana sorsam nasıl, ne zaman, ve nerede diye...
...her zaman cevaplarsın sen "Belki, belki, belki" diye"
Bak, ne güzel bir bina.
Çok sıradışı
- Ve buradaki iki tarafı ağaçlıklı geniş caddeler öylesine güzeller ki - Sadece hayalinde canlandırabilirsin!
Küba'yı mı arıyorsun?
Çok fazla hareketlilik.
Şu adamın elindeki silaha bak
Tüm (meşhur) büyük insanlar orada
Bu Charlie Chaplin
- Laurel ve Hardy. Onları hatırlıyor musun? - Şişman adam ve zayıf adam
Ve bu da büyük trompetçilerden biri
Hangisi o?
Kim en büyük trompetçiydi?
Bir zamanlar, Yıldızların altında çalmış olan
ve o zamana kadar çalınmamış en yüksek notayı çalan kişi
Bu kördü, hatırladın mı?
- O bir piyanistdi. Ya o(kadın)? - O da ünlü biri olmalı
Burada diyor işte
Hepsi burada.
- Ortadaki adam kim? - Şu elinde saksafon olan mı?
Bir bakayım yüzünü çıkarabilecek miyim?
İşte yaşam bu!
Bu öylesine güzel ki.
Tüm New York'u buradan kuşbakışı görebilirsin, sanki uçaktaymış gibi.
Orada şu anda havalanan bir uçak var.
Bu binanın üzerinden uçmayacaklar.
Özgürlük Heykeli nerede?
Özgürlük Heykelinin bir tacı olduğunu sanırdım.
Onu buradan göremezsin. Yakınlaştırıcı bir aygıttan bakmalısın.
Tacı buradan göremezsin.
Evet, daha yakına gitmek gerek.
- En azından onun nerede olduğunu biliyoruz - Bu doğru işte.
Haydi Güneşin içine doğru gidelim.
Güneşi mi istiyorsun? Gidelim öyleyse
Ruben, daha önce hiç burada oldun mu?
- Even, uzun yıllar önce - Kiminle birlikteydin?
Oh hayır, buradan çıkmadan olmaz Heykele gitdim.
- Fakat kiminle birlikte gitdin? - Bazı turistlerle birlikte
Bu 1920 lerde miydi?
Bilmiyorum. yaklaşık 30 yaşlarındaydım, ve şimdi 80 yaşındayım.
Bilmenizi isterim ki bu benim için ilk kez gerçekleşen bir deneyim...
...kendimi New York'da , Amerika'da bulmam
Ben her zaman uzak kaldım...
... bu şehri görmeye
Ben Amerika'lı değilim, Ve İngilizce konuşamam
Fakat yakında bir kaç sözcük öğrenmiş olurum
Böylece kendimi bu yerde idare edebilirim
Keşke karımı ve çocuklarımı da getirebilseydim tüm bunları görmeye
böylece onlarda ne kadar güzel olduğunu görebileceklerdi
Bu çok hoş, çok çok hoş
Bak, Radyo Şehri
En azından ben görebiliyorum
Burada olduğum için çok mutluyum. Asla hayal edemezdim
Bu kadar güzel olabileceğini. Ben gerçekten çok mutluyum.
İki yıl kadar önce
Emekli olmaya karar verdim
Artık daha fazla şarkı söylemek istemiyordum. Düş kırıklığına uğramışdım.
(Bazen) hayat çok zor olabilir.
Şarkı söylemekten yorulmuşdum ve hiç bir şey kazanamıyordum.
Sana söylediğim gibi, değneğim tıpkı annemin ki gibi...
58 yıldır benimle birlikte.
ki bu annem öldüğünden beri geçen yıllara eşit.
"Bu devrim ölümsüzdür"
"Biz düşlere inanırız"
çeviri: grandaevus